| سن میشل یک فرشته بود
|
|
صومعه و كليساي مون سن میشل، مشهور به «اعجاز غرب»، در ناحیه مانش و در جنوب نورماندی در كشور فرانسه قرار گرفته است، در میانة خلیجی وسیع که شدیدترین جزرومدهای اروپا را تجربه میکند. اين كليسا و صومعه كه نامش را از همین جزیره گرفته، به ملک مقرب، سن میشل، تقدیم شده و از سال 1979 در فهرست ميراث جهاني يونسكو ثبت شده است.
|
|
مون سن میشل ظاهر میشود (...) مثل یک چیز باشکوه، یک هرم شگفتانگیز.
(ویکتور هوگو)
صومعه و كليساي مون سن میشل، مشهور به «اعجاز غرب»، در ناحیه مانش و در جنوب نورماندی در كشور فرانسه قرار گرفته است، در میانة خلیجی وسیع که شدیدترین جزرومدهای اروپا را تجربه میکند. اين كليسا و صومعه كه نامش را از همین جزیره گرفته، به ملک مقرب، سن میشل، تقدیم شده و از سال 1979 در فهرست ميراث جهاني يونسكو ثبت شده است.
جزيرهي سن میشل در شرق مصب رودخانه کوسنون واقع شده و بر فراز آن صومعهای بنا شده که بعد از سال 709 میلادی وقف سنت میشل شده است. پیش از این نام این جزيره «مون تومب» بود.
معماری چشمگیر مون سن میشل و خلیجاش این منطقه را منطقة توریستی پر رفت و آمد نورماندی کرده که با سه و نیم میلیون بیننده و زائر در سال، سومین جاذبة توریستی فرانسه به شمار میرود. مجسمة مون سن میشل در نوک کلیسا ساخته شده که 170 متر از ساحل ارتفاع دارد.
در سال 709 میلادی سن اوبرت، اسقفی از شهر آورانش که وحی خداوند به او الهام شده بود تصمیم میگیرد کلیسای کوچکی بسازد و کشیشانی را دعوت کند تا برای ملک مقرب، سن میشل، بر فراز مون تومب دعا کنند. ماجراي به وجود آمدن فرقة سن میشل در دستنوشتهای به نام «انقلاب سن میشل» آورده شده است. سن اوبرت بر اساس این دستنوشتة مهم در شب شانزدهم اکتبر سال 708 ملک مقرب سن میشل را به خواب میبیند که به او امر میکند کلیسای در میان سنگها بسازد. زمانی که اسقف تردید خود را آشکار میکند، فرشتهای با انگشت خود سوراخی در جمجمة او حفر میکند! و به این ترتیب اسقف ساخت کلیسا را شروع میکند و به سرعت هزاران زائر از نقاط مختلف به زیارت آنجا میآیند و اين صومعه به مون سن میشل مشهور میشود.
نزدیک به سیصد سال بعد، یعنی در سال 966 بنا به درخواست دوک نورماندی، راهبانی بندیکتی در این منطقه سکنی گزیدند. آنها دستی بر سر و روی خانههای اطراف میکشند تا صومعهای برای خود بسازند که بعدها خیلی کوچک میشود. در حوالی سال 1020 است که راهبان تصمیم میگیرند همه چیز را به شکل اساسی تغییر بدهند و کلیسایی بزرگ بر فراز صخرهها بسازند که پذیرای زائران بیشمار منطقه شود. صومعهها نیز به صورت طبقه طبقه گرداگرد آنرا احاطه کنند.
در اين دوره ويليام دوويلپيانو، معمار ايتاليايي، براي ساخت كليسا انتخاب ميشود. او با طراحي يك كليساي رومي، آن را بر فراز بلندترين تخته سنگهاي جزيره بنا كرد. اما براي تحمل وزن سازه اصلي كليسا، بايد در زير آن نمازخانهها و راهروهاي فراواني نيز ساخته ميشد كه همين مسئله باعث معماري منحصر به فرد مون سن ميشل شده است.
در قرن دوازدهم میلادی، بناهای فرعی به قسمت غربی و جنوبی عمارت افزوده شدند و در قرن سیزدهم به فرمان پادشاه فرانسه، فیلیپ آگوست، که از نورماندی دیدن کرده بود مجموعة گوتیکی به بنا (به ضلع شمالی) افزوده شد كه «اعجاز غرب» نام گرفت و متشکل بود از دو ساختمان سه طبقه که دارای صومعه و سالن غذاخوری بود. از آن پس زائرینی که به زیارت کوهستان میآمدند روز به روز بیشتر شدند و مون سن میشل معروفترین زيارتگاه مسیحیان شد. در قرن چهاردهم و پانزدهم، جنگهای صد ساله این نیاز را به وجود آورد که منطقه به عمارات نظامی مجهز شود و همین امر سبب مقاومت صومعه در جریان جنگ ها شد.
در سال 1791 انقلاب، راهبان را از صومعه بیرون کرد و آنجا به زندان مبدل شد و این وضعیت تا 1864 همچنان باقی ماند. در سال 1874، برای آن که صومعه مرمت شود به نظارت و سرپرستی ادارة بناهای تاریخی درآمد. در سال 1886، کلیسای محلی به حمایت سن پییر درآمد و او آنجا را تبدیل به کلیسای رسمی زائران سن میشل کرد که تا امروز همچنان باقی است. در سال 1966در جریان جشنهای هزاره راهبانی، یک جمعیت موقت از بندیکتیها مجدداً برای چند ماه در صومعه سکنی گزیدند. در سال 1966، جمعیت دائمی از خواهران و براداران در قید حیات پیرو فرقة سن بنوآ، زندگی راهبانة جدیدی را در مون سن میشل و در خانههای قدیمی آن آغاز کردند که یادآور نخستین روزهای مون سن میشل بود.
از 24 ژوئن سال 2001 بنا به درخواست، ژاک فیه، اسقف شهرهای کوتانس و آورانش، مونسن ميشل خواهرخوانده بيتالمقدس اعلام شد و دو جماعت راهبان مراسم دعای هر روزه و استقبال زاهدانه از زائرین را بر عهده گرفتند. در حال حاضر صومعه جزء املاک دولتی محسوب میشود و به دست مرکز ملی بناهای تاریخی اداره میشود.
این مکان معنوی و روحاني باعظمت به همراه رم و سن ژاک کومپوستل یکی از بزرگترین مناطق زیارتی غرب در قرون وسطي بوده است. نزدیک به هزار سال زنان و مردان و کودکان از راهی موسوم به «راه بهشت» به این منطقه آمدهاند تا ملک مقرب عدالت را بجویند، روحشان را جلا بخشند و از ابدیت حیاتشان مطمئن شوند. |
|
پرونده اين منطقه باستاني در سايت رسمي يونسكو |
|
نظر شما در مورد اين خبر؟
|
|
|
|
|
|
|
|
|
RSS چيست
؟
