تهران_ميراث‌خبر
گردشگري ورزشي: اولين‌باري كه به صخره‌اي دست زدم بعدازظهر شنبه چهارم سپتامبر 1965 بود.  از آن به بعد هيچ چيز حتي سفرهايي كه به مناطق سبز كوهستان «بسكيد» (beskid) براي فرار از «سيلزياي»(Silesia) دودگرفته داشتيم هيچ‌گاه برايم مهم نبود.

يكي از دوستانم مرا به صخره‌هاي بيست متري «پودليسك» (podlesic) برد. جاييكه مردم حتي مي‌توانستند بر روي ديواره‌هاي عمودي به اين طرف و آن طرف بروند. به‌صخره‌اي دست زدم و دستم را بالا كشيدم و متوجه شدم كه نه تنها مي‌توانم خودم را نگه دارم، بلكه مي‌توانم از آن بالا هم بروم.

به اين ترتيب دنياي عمودي خودم را كشف كردم.

«دنياي عمودي من»، نام كتابي است كه «يرزي كوكوچا» آن را نوشته و رامين شجاعي كه اتفاقا كوهنورد هم است آن‌ را براي نشر الكترونيكي p.d.f در سايت www.climbing.ir ترجمه كرده است.

اين كتاب در 15 فصل منتشر شده است و در ابتداي آن مقدمه نويسنده و مقدمه مترجم خواندني است. كوكوچا در اين كتاب سعي كرده است خاطرات كوهنوردي خود را در خلال سالهاي 1979 تا 1987 براي خوانندگان شرح دهد.

وي در مقدمه اين كتاب نوشته:«خودم را با اين انديشه تسكين دادم كه فهميده بودم هيماليا متعلق به افراد عادي است. و روزي باز خواهم گشت. بايد باز گردم و باز گشتم و اين كتاب را نوشتم. در اين كتاب جوابي براي سوالهاي بي‌پايان در مورد علت اجراي برنامه‌هاي بزرگ به قلل مرتفع و به هيماليا پيدا نمي‌شود. هيچگاه لزوم پيدا كردن پاسخ را احساس نكردم. به كوهستانها رفتم و آنها را صعود كردم. فقط همين.»