فضل الله صلواتي، از پيشکسوتان روزنامه نگاري ايران عقيده دارد تا زماني که آزادي مطبوعات تضمين نشود سايه نااميدي از سر مطبوعات ايران کم نخواهد شد.
او که در غرفه خبرگزاري ميراث فرهنگي حضور يافته بود، به وظيفه مطبوعات در زمينه طرح مشکلات و نابساماني هاي جامعه اشاره کرد: «احساس مي کنم اثر مقالاتي که در روزنامه ها نوشته ميشود، حتي بيشتر از کتاب است و به همين دليل حرفهاي اساسي خود را در روزنامهها زدم. از همان زمان که جوان بودم در سال هاي 1335، حس کردم ميتوان مشکلات جامعه را در مطبوعات مطرح کرد. اما روزنامهنگار براي طرح اين گونه مسايل بايد اميدوار باشد و انگيزه داشته باشد که متاسفانه اين روزها ياس بيش از اميد بر روزنامهنگاران غالب شده است.»
صلواتي مهمترين دليل نااميدي خبرنگاران را ناامني شغلي عنوان ميکند: «از زماني که روزنامهها به طور فلهاي تعطيل و تعدادي از روزنامه نگاران بيکار شدند، نااميدي کم کم به فضاي مطبوعات وارد شد و به دنبال آن کيفيت روزنامهها کاهش يافت.»
اين استاد دانشگاه بهترين روزهاي کاريش را زماني ميداند که آزادانه به انتقاد از دولت ميپرداخت و مشکلات جامعه را مطرح مي کرد: «تا زماني در روزنامهنگاري احساس موفقيت ميکردم که روزنامه نويد اصفهان را داشتم. بعد از تعطيلي اين نشريه مجبور شدم اطلاعات خود را براي انتشار در اختيار رسانههاي خارجي بگذارم که اين مسئله در نهايت به ضرر دولت وقت تمام شد.»
از صلواتي پرسيديم به خبرنگاري که تازه کارش را آغاز کرده چه مي گويد، او را تشويق مي کند يا از اين رشته بر حذر ميدارد. جواب داد: «او را تشويق ميکنم. اما هزينههاي زياد و گرفتاريهاي اين راه را به او مي گويم. اين شعر را هم برايش مي خوانم:اي که از کوچه معشوقه ما ميگذري / باخبر باش که سر ميشکند ديوارش.»