تهران، خبرگزاري ميراث‌فرهنگي

  

سياست و فرهنگ، مصطفي قوانلو قاجار: كريستوفر دوبليگ هفته‌اي يك مقاله راجع به ايران مي‌نويسد. او يك هفته فرصت دارد تا راجع به احمدي‌نژاد و انرژي هسته‌اي فكر كند و مقاله‌اش را براي مجله معتبر اكونوميست بفرستد.

او ابتدا به عنوان خبرنگار روزنامه اينديپندنت به تهران آمد اكنون خبرنگار مجله اكونوميست در تهران است. دوبليگ متولد انگلستان و داراي مدرك فوق ليسانس مطالعات شهري با گرايش ايران و هندوستان است. زبان فارسي را به راحتي حرف مي‌زند و يك كتاب راجع به ايران به نام "گلستان شهدا"نوشته است.

او عصر روز پنجشنبه 21 ارديبهشت در سالن آمفي تئاتر سالن 35 از تجربه‌هاي خبرنگاري‌اش در ايران گفت و از حضور خبرنگاران خارجي در ايران دفاع كرد.  

 

دشواري‌هاي كار خبرنگاران خارجي در ايران

تا دوران رياست جمهوري آقاي خاتمي هر دو طرف ايراني و غربي از هم مي‌ترسيدند. مخصوصا ايراني‌ها كه با يك قضاوت از پيش تعيين شده، نسبت به كار خبرنگاران خارجي در ايران نگاه مي‌كردند. در حالي كه هر خبرنگاري كه به كشور ديگري برود خود به ‌خود نسبت به آن كشور دلسبته مي‌شود. به همين خاطر يك خبرنگار خارجي ممكن است با مركز خبري خودش دچار مشكل و تنش شود، در خيلي از رسانه‌هاي غربي ممكن است دبير يا سردبير با نگاه خبرنگارش در تهران مخالفت كند و تضادهايي ايجاد شود. من سراغ دارم كساني را كه خبر نوشته‌اند اما سردبير از چاپ كردن آن خبر منصرف شده است.

دوبليگ سپس سيري از تاريخ حضور خبرنگاران خارجي در ايران را يادآور مي شود: "در زمان انقلاب 57 تعداد خبرنگاران خارجي در ايران زياد بود. آنها قضاوت‌هاي مختلفي راجع به انقلاب ايران داشتند و ديد منسجمي نسبت به انقلاب ايران وجود نداشت، بعضي از انقلاب طرفداري مي‌كردند و برخي با انقلاب مخالف بودند. حتي ما مي‌شنويم كه گقته مي‌شود راديو بي بي سي نقش مهمي در انقلاب ايران داشته و به علت اين كه بي بي سي ارگان دولتي انگلس است، نقش هدايت كننده انقلاب را داشته است." او اين نظر را رد مي كند و معتقد است: "اگر بي سي سي به خوبي، خبرهاي تظاهرات را پوشش مي داد و اگر نقشي فعال در اطلاع رساني انقلاب ايران داشته به حرفه‌اي بودن اين رسانه بر مي‌گردد."

به عقيده خبرنگار اكونوميست بهترين رسانه‌ها سعي مي‌كنند واقعيت را بگويند. دوبليگ كه خود زمان جنگ ايران و عراق در تهران بوده و با رزمندگان مصاحبه كرده، مي‌گويد كه در طي سال‌هاي جنگ خبرنگاران اندكي به ايران مي‌آمدند چرا كه به هرحال ايران در وضعيت جنگ به سر مي‌برد به همين دليل ممكن است كه نظرات ايراني‌ها در دنيا خوب منعكس نمي‌شد.

 

رونق حضور خبرنگاران خارجي در ايران

"رونق كار خبرنگاران خارجي به دوره رياست جمهوري آقاي خاتمي بر مي‌گردد. در اين دوران بين مسئولان ايراني يك عقيده رواج پيدا كرد كه بايد خبرنگاران خارجي را به ايران راه داد. وقتي اكثريت خبرنگاراني كه به ايران مي‌‌آيند ايران را دوست دارند، سعي مي كنند زبان فارسي ياد بگيرند و دوستان ايراني بسياري دارند.

خبرنگاران خارجي در ايران حضور نداشته باشند رسانه هاي خارجي براي فهميدن شرايط ايران سراغ ايراني‌هاي خارج از كشور مي‌روند ايراني‌هايي كه سالها از ايران رفته‌اند و ممكن است ديد درستي راجع به ايران نداشته باشند و به طور مثال ممكن است از اعضاي سازمان مجاهدين خلق(منافقين) باشند. بنابراين در دوران آقاي خاتمي آرام آرام تعداد خبرنگاران خارجي در ايران زياد شد.

دوبليگ حضور خبرنگاران خارجي را به نفع ايرانيان مي‌داند و مي گويد: "ممكن است برخي انتقادات به كار رسانه‌هاي خارجي در ايران وارد باشد، اما به طور كلي حضور خبرنگاران خارجي به نفع مردم و دولت ايران است. به طور مثال در موضوع انرژي هسته اي وقتي خبرنگاري به ايران مي آيد و موافقت مردم ايران را با دستيابي به انرژي هسته اي به دنيا مخابره مي كند، هم به نفع مردم ايران و از همه مهمتر به نفع حقيقت است. "

كريستوفر دوبليگ خطاب به خبرنگاران حاضر در نشست گفت: "ما بايد از پشت ميزهاي خود بلند شويم وسراغ خبر برويم . كارخبرنگاري جستجوي حقيقت است نه از روي شرايط و نه از روي اعتقادات شخصي سياسي."

 

سايبر ژورناليسم اتفاق جديد روزنامه نگاري

كريستوفر دوبليگ در پاسخ به سوال خبرنگار ميراث خبر در مورد تاثير اينترنت بر كار خبرنگاران خارجي گفت: "من به دليل آنكه به لحاظ استفاده از فناوري عقب مانده هستم در اين مورد نمي توانم اظهار نظر كنم اما به عقيده من، رسانه‌هاي سايبر يك چالش بزرگ را براي رسانه‌هاي سنتي پديد آورده‌اند. به طور مثال وقتي يك بمب در بغداد منفجر مي شوند، اين رسانه هاي سايبر هستند كه به سرعت خبر را منعكس مي كنند."

به همين دليل روزنامه‌ها بايد بيشتر به سراغ تحليل بروند، چرا كه خوانندگان قبلا خبر را شنيده‌اند. براي نوشتن تحليل، به وقت بيشتري نياز است و رسانه ها احتياج به سرمايه گذاري بيشتري در اين مورد دارند.

 

يكي از حاضران در نشست از نگاه منفي رسانه‌هاي غربي به ايران بپرسيد و خبرنگار اكونوميست اينطور جواب داد: "من منكر اين قضيه نيستم، معمولا تيترها و خبرها منفي هستند. اما انگليسي‌ها يك اصطلاحي دارند كه مي گويند: خبر منفي خبر خوب است. اما اين اتفاق مختص ايران يا كشورهاي در حال توسعه نيست. اگر بدانيد كه خبرنگاران انگليسي با چه اشتياقي اخبار تظاهرات فرانسه را پوشش مي‌دانند، كه در سال‌هاي اخير اين حجم از خبررساني سابقه نداشته است. فرانسوي‌‌ها هم مانند شما از اخبار منفي انگليسي ها ناراضي بودند."

 

خبرنگار خبرگزاري ميراث فرهنگي در مورد گزارش هاي كليشه‌اي خبرنگاران خارجي در ايران پرسيد و اين كه گزارش‌ها تكراري و شبيه به هم شده است. كريستوفر دوبليگ با تاييد اين حرف گفت: "ما نمي‌توانيم ايران را با چند گزارش و مصاحبه با دختران بي‌حجاب توچال نشان بدهيم. اينها تنها قسمتي از ايران است و همه ايران نيست. اگر خبرنگاري مي‌خواهد كار عمقي انجام دهد بايد با مردم پايين شهر تهران گفتگو كند بايد با مردم روستاها گفتگو كند بايد با روحانيون هم گفتگو كند. اما بيشتر خبرنگاران خارجي در تهران با مشكل تهيه خبر روبرو هستند. چرا كه مسئولان ايراني وقت مصاحبه نمي‌دهند و خبرنگار مجبور است به طريقي مطلبش را ارسال كند. بنابراين به توچال مي‌رود يا در يك تاكسي مي‌نشيند و ديدگاه‌هاي مردم را گزارش مي‌دهد."