خبرگزاري ميراث فرهنگي ـ هنر ـ توصيف صندلي هاي قرمز آتليه منوچهر معتبر و خلق و خوي آرامش را جايي خوانده بودم، اما از علاقه مفرطش به مباحث جامعه شناسانه چيزي نمي دانستم. او آرام صحبت مي کند و کمتر هيجان زده مي شود. آتليه او مملو از طراحي است، خط هاي سياه بر صفحه هاي سفيد که انسان ها را در حالت هاي گوناگون نمايش مي دهند.

معتبر در انتهاي پاسخ هر پرسش، به جامعه مي رسد. مثلا زماني که مي خواهد بگويد هنرجويان ما به طراحي اهميت نمي دهند، بحث را اينطور پيش مي برد:« اين جا شناخت درستي از طراحي وجود ندارد. دانشجويان هنر آدم هاي کم سوادي هستند. به جرات مي گويم 90 بد درصد دانشجويان هنر تاريخ هنر نخوانده اند، همانطور که جوانان در حوزه ادبيات مي خواهند بدون درک حافظ و سعدي شعر نو بگويند. اصولا نگاه مردم ما به هنر جدي نيست، همانطور که به ديگر مسايل پيرامونشان جدي نگاه نمي کنند. طراحي مثل برنامه ريزي است. برنامه ريزي براي سازماندهي عوامل صحنه يک تابلو. اما کسي به آن توجه نمي کند، چون در ايران اصلا برنامه ريزي مسئله مهمي نيست.»

سيب را قرمز نمي کنم، چون مي خواهم توصيفش را به ذهن مخاطب واگذار کنم. شايد مخاطب سيب سبز دوست داشته باشد، يا زرد.

به طور کلي اهل توصيف نيستم، دلم مي خواهد با خط حرف هايم را بزنم.

توصيف با تصوير فرق دارد. طراحي تصوير کردن است. اما وقتي رنگ را وارد مي کنيم، به اين معني است که مي خواهيم تصوير را توصيف کنيم. سيب را قرمز نمي کنم، چون مي خواهم توصيفش را به ذهن مخاطب واگذار کنم. شايد مخاطب سيب سبز دوست داشته باشد، يا زرد. مي خواهم ذهن بيننده را آزاد بگذارم. از سوي ديگر براي خودم زيبايي تصوير بيشتر اهميت دارد تا رنگ و زينتش.

زماني که دانشجوي دانشکده هنرهاي زيبا بودم، پيش بيني نمي کردم به اينجا برسم. آن زمان مدرنيسم همه جا را گرفته بود و همه تلاش مي کردند آثاري آوانگارد از خود به جاي بگذارند. اما من تلاش کردم، از ابتدا آغاز کنم. رامبراند را بشناسم، طراحي و رنگ را و اساس کار را بشناسم. جو دانشکده هنرهاي زيبا، امپرسيونيستي بود. همه به دنبال چيزهايي بودند که بعد از رنسانس باب شد. استادمان علي محمد حيدريان بود و خيلي جدي به طراحي نگاه مي کرد، خودش يکي از بهترين طراح ها و نقاش هاي روزگار ما است. اما جو عمومي جامعه هنري به

وقتي طراحي در اماكن عمومي را آغاز کردم، بعضي ها اعتراض مي کردند که چرا عکس ما را مي کشي و بعضي ها هم مي ايستادند و تقاضا مي کردند صورتشان را بکشم.

گونه اي بود که به کار هنرمندان قرن بيستم بيشتر بها مي دادند. موقعي که در دانشگاه درس مي خواندم، تصميم گرفتم خارج از دانشکده از مردم طرح بكشم . از اجتماع و رفت و آمد آدم ها. 40 سال پيش کار کردن در اماكن عمومي در اتوبوس و پياده رو جرات مي خواست. شنيده بودم در فرانسه طراحان همين کار را مي کنند، مي خواستم طراحي لحظه اي اجتماعي را در ايران رواج دهم.

براي مردم خيلي عجيب بود، مي ايستادند و نگاه مي کردند. بعضي ها اعتراض مي کردند که چرا عکس ما را مي کشي و بعضي ها هم مي ايستادند و تقاضا مي کردند صورتشان را بکشم. طراحي از چيزي جز چهره براي مردم غير قابل درک بود. اول کار خجالت مي کشيدم اما بعد از مدتي عادت کردم. از همان زمان شيفته طراحي بودم.

از همان زمان که شروع کردم به کار، از اينکه بتوانم تنها با يک مداد و بدون بزک چهره يک آدم را بسازم برايم خيلي جالب بود. همان زمان شيفته تولوز لوترگ شدم و سعي کردم خود را به طراحي هاي رامبراند و او برسانم. از همان زمان وضعم مشخص شد. بعد از فارغ التحصيل شدن از دانشگاه باز هم طراحي را ادامه دادم.

ـ حضور اجتماع در طراحي هاي شما بعد از دانشکده هم ادامه يافت؟