مانند صدها ميليون نفر از مردم جهان، پرا پراويت 25 ساله مسابقات جام جهاني و به ويژه بازيهاي تيم محبوبش فرانسه را با شور و اشتياق دنبال ميكند. در آن طرف بانكوك، پراما پريچا، 28 ساله و طرفدار تيم فوتبال انگليس نيز به تماشاي بازي زيباي فوتبال معتاد است. اما پراويت، پريچا و بقيه دوستان عاشق فوتبالشان يك مشكل كوچك دارند: آنها راهبان بودايي هستند و بايد هر روز ساعت 5 صبح از خواب بيدار شوند و براي جمعآوري صدقه و خيرات به ميان مردم بروند.
به خاطر اختلاف زمان شش ساعته ميان تايلند و آلمان، بسياري از بازيهاي جام جهاني تازه در ساعات اوليه صبح شروع ميشوند و از زمان آغاز جام جهاني بسياري از راهبان بودايي خواب ميمانند و مومنان را با صدقهها و خيراتشان منتظر باقي ميگذارند.
يكي از روزنامههاي چاپ بانكوك، اعتراض زني عصباني را چاپ كرده است كه ميگويد روز تولدش خراب شده است، چون وقتي با قرباني و خيرات ويژه براي روز تولدش به معبد رفته است، متوجه شده است كه بيشتر راهبان هنوز از رختخوابشان بيرون نيامدهاند.
اما پراويت و پريچا اولويتهاشان را خوب ميشناسند و به رغم عشقشان به فوتبال، به ندرت بعد از نيمهشب بيدار ميمانند. پريچا ميگويد: «بعضي وقتها براي تماشاي مسابقات بيدار ميماندم، اما بعد از يك ربع ساعت خوابم ميبرد و مجبور ميشدم صبح پرس و جو كنم تا ببينم چه تيمي مسابقه را برده است.»
پرا پيتاك، يكي از دوستان پريچا، برنامه مشخصي در طول مدت برگزاري جام جهاني دارد: «صبح زود بيدار ميشوم و پس از مراقبه و جمعآوري نذور، وقتي براي صرف صبحانه به معبد برميگردم از طريق تلويزيون يا اينترنت از نتايج مسابقات شب پيش مطلع ميشوم.»
از زمان آغاز مسابقات جام جهاني، بحث سر اين نكته كه آيا راهبان بودايي بايد اجازه تماشاي مسابقات فوتبال را داشته باشند يا نه در رسانههاي تايلند داغ بوده است و روزنامهها و برنامههاي تلويزيوني مختلف هر يك از منظري به اين مسئله پرداختهاند.
به هر حال از راهبان كامبوجي خواسته شده بود تا از تماشاي مسابقات فوتبال پرهيز كنند و بايد براي راهبان تايلندي هم فكري ميشد.
كاهن اعظم بوداييان پنومپن، پايتخت كامبوج در همان اوايل جام جهاني به خبرگزاري فرانسه گفته بود هر راهبي كه در حال تماشاي مسابقات ديده شود، از معبد اخراج خواهد شد.
اما به نظر ميرسد در تايلند اجماع عمومي بر اين است كه راهبان بودايي بايد در كنار فعاليتهاشان در جهت اهداف بودا، اجازه تماشاي فوتبال را هم داشته باشند ــ البته به شرطي كه در اين كار زيادهروي نكنند.
پريما گريسانا، يكي از راهبان بودايي بلندپايه تايلند ميگويد: «بعضي از بوداييان تايلند عقيده دارند راهبان نبايد فوتبال تماشا كنند، چرا كه يك فرد روحاني بايد زندگي و مشغوليات متفاوتي از عوامالناس داشته باشد. اما من شخصاً فكر ميكنم تماشاي فوتبال براي راهبان ايرادي ندارد.»
به هر حال مشكل بتوان راهبان بودايي را از تعقيب ورزشي كه همه تايلند ديوانه آن هستند باز داشت.
اما راهبان بلندپايه بودايي بر سر يك نكته توافق دارند، آن هم اين كه راهبان نبايد هنگام تماشاي مسابقات فوتبال بيش از حد هيجانزده شوند.
پريما گيسانا ميگويد: «در شأن يك راهب نيست كه داد و فرياد كند و هيجانزده شود. اين بر خلاف تعاليم بودا است. ما بايد آرام باشيم و با متانت با همه چيز روبرو شويم.»
پرا پورناچي، يكي ديگر از روحانيون بلندپايه بودايي هم ميگويد: «من خودم هم فوتبال دوست دارم و طرفدار تيم آلمان هستم. اما من در طول اين سالها ياد گرفتهام احساساتي نشوم. اگر آلمان ببرد خوشحال ميشوم، اگر هم ببازد نتيجه را قبول ميكنم.»
پراما سوريا، يكي از راهبان بودايي ميگويد: «من آرامش خود را هنگام تماشاي مسابقات تيم مورد علاقهام حفظ ميكنم. اما اين كار چندان ساده نيست، چون معبد ما نزديك حيابان كائو سان (محل اجتماع توريستهاي خارجي) است و من مدام صداي داد و فرياد مردم را هنگام تماشاي مسابقات ميشنوم.»
به هر حال فينال مسابقات جام جهاني نزديك است و به احتمال زياد راهبان بودايي هم مانند بقيه مردم هنگام برگزاري بازي فينال جلوي تلويزيونهاشان ميخكوب ميشوند.
اما سئوال اصلي اين است كه آيا آنها برخلاف ديگر فوتبالدوستان جهان، قادر خواهند بود تا هنگام بازي فينال احساساتشان را كنترل كنند؟
