خبرگزاري ميراث فرهنگي_ کتاب_ نخستين نشست ادبي نشر ويستار که به سخنراني و شعرخواني "علي باباچاهي" اختصاص داشت، ديروز و با حضور شاعراني مانند سيد علي صالحي، سعيد آذين، عمران صلاحي، کيومرث منشي زاده، عليشاه مولوي و پگاه احمدي برگزار شد.

در اين نشست "علي باباچاهي" در سخناني به وجود نوعي رکود در عرصه شعر ايران اشاره کرد و گفت: « اين رکود به وضعيت سياسي و اجتماعي ما برمي گردد. من معتقدم نوعي شقّه شدگي در حضورها و شعرخواني ها صورت گرفته است و اين مساله مطرح است که چرا کسي شعر نمي خواند و تيراژ شعر چرا پايين آمده است.»

او از اقدام نشر ويستار در برگزاري مجدد جلسات شعرخواني به عنوان "يک فصل ادبي ابتکاري" ياد کرد.

باباچاهي به وجود دو نوع نگاه به شعر امروز ايران اشاره کرد و افزود: « عده اي معتقدند که فضاي محافظه کارانه اي بر شعر ما حاکم شده است. برخي ديگر هم از اينکه شعر امروز ايران از سياسي بودن دارد تهي مي شود و به سمت نوعي معناگريزي مي رود، مي نالند. به نظر من محافظه کاري همانند راديکال بودن يک خط مشي است و وجود نگاه هاي مختلف در شعر ما نشان مي دهد که هنوز تضارب آراء در ميان ما وجود دارد و من وجود اين کشمکش ها را به فال نيک مي گيرم.»

اين شاعر گفت:« شعر امروز ايران برخلاف نظر پاره اي از دوستان چيزي از 10 يا 20 سال گذشته کم ندارد. اگر مي بينيم تيراژ کتاب شعر و حتي کتابهاي حوزه فلسفه به شدت پايين آمده بايد دليل آن را در جاي ديگري پيگيري کرد اما متاسفانه همه مشکلات به شاعراني ارجاع داده مي شود که به نوعي- غلط يا درست - مدعي متفاوت نويسي هستند.»

باباچاهي درباره شعر امروز ايران گفت:« اين شعر را مي توان به چند دسته تقسيم کرد؛ شعر محافظه کارها، شعر راديکالها و شعر متفاوت نويسان که معتقدم اين شعر لزوماً آوانگارد نيست البته اين تقسيم بندي ازلي و ابدي نيست و مثلاً گاه در شعر محافظه کارها، شعرهاي بسيار خوب و شاهکار ديده مي شود. گاه نيز پيوندي ميان راديکاليسم و رفرميسم اتفاق مي افتد. به نظر من حقانيت با همه شعرهايي است که گفته مي شود، مگر شعرهايي که بدون هضم مشاهدات عيني و با قرائتهاي خاص باشند.»

او درباره انتظارش از شعر ايران افزود:« اگر از من بپرسند که دوست داشتي شعر چگونه بود، در پاسخ مي گفتم که اي کاش شاعران ما به جاي سواد شعري يک مقداري هم سوداي شعري مي داشتند. کمبود اين سوداي شاعرانه به اين نکته برمي گردد که شاعران ما در چند جا کار مي کنند و فرصت چنداني براي  سرودن شعرهاي خوب ندارند.»

باباچاهي با اشاره به تعريفي که ارسطو در کتاب فن شعرش از شعر ارائه مي دهد، گفت:« شعر پرداختن به امور ملموس و به قول ما امروزي ها ابژه ها نيست بلکه ساختن دنيايي است که مي تواند در همين جهان ما هم وجود داشته باشد. ايدئولوژي ها به دنبال يافتن و ساختن چيزهاي مطلقند؛ يعني يک متن بدون اينکه نيازي به مولف آن داشته باشد، مستقل و قائم به ذات خويش باشد. من با استفاده از متون "پل ريکور" و با کمک او معتقدم که اينگونه نيست يعني يک متن مطلق در برابر خواننده دچار تحولاتي خواهد شد. هر چقدر هم متن مطلق باشد در خوانشهاي خود مطلق بودن خود را از دست مي دهد البته ريکور در مورد مالارمه، متن او را مطلق مي داند اما من اين را نمي فهمم و دليل آن را هم نمي دانم.»

او در اين باره افزود:« برخي در اين سالها به اين مطلب فکر کرده اند که متن بايد مطلق باشد که در نهايت انتظار آنها از متن، بي معنايي آن است. اين مساله بسيار کار دست ما داده است.»

باباچاهي به انتقاداتي که برخي از شعرهاي او مي کنند، اشاره کرد و گفت:« به من گفته اند که تو چگونه مي گويي که پست مدرن هستي در حالي که شعرهايت پر از معناست. من خودم معتقدم که در شعرهاي من هم معناگرايي وجود دارد و هم معناگريزي. به نظر من چاره ما اين است که ما آقاي خودمان باشيم و شعر خودمان را بگوييم.»

گفتني است باباچاهي در خلال سخنانش، تعدادي از شعرهايش را نيز سرود.

در نخستين نشست ادبي ويستار که به شعرخواني اختصاص داشت تعدادي از شاعراني که حضور داشتند به سرودن برخي از شعرهايشان پرداختند.