خبرگزاری مهر-گروه هنر-علیرضا سعیدی؛ مجموعه ها و نهادهای فرهنگی در سالی که از آن عبور کردیم و اکنون هم با کوله باری از بحران ها و شرایط دشوار جنگی روبه رو هستیم بی تردید یکی از استثنائی ترین و پرچالش ترین مقاطع تاریخی از فعالیت هایشان را پشت سرگذاشتند. شرایطی عجیب و غریب که قرار گرفتن در جنگ ۱۲ روزه، وقایع سیاسی اجتماعی زمستان، جنگ رمضان و بسیاری از اتفاقات ریز و درشت سیاسی، اجتماعی و کمی هم فرهنگی به شدت فعالیت های هنری را تحت تاثیر قرار داد و فضایی را پیش روی مدیران قرار داد که عبور از آن دربرگیرنده تجربیات تلخ و شیرینی بود و در مقطعی که به معنای واقعی کلمه «شرایط حساس کنونی» لقب گرفت موجب خلق اتفاقاتی شد که حداقل در این یک دهه کمتر شاهد آن بودیم.
مسیری پرچالش، پرحاشیه و بحث برانگیز که تاریخ این سرزمین درباره آن بسیار خواهد نوشت. اتفاقاتی کمتر تجربه شده که هم هنرمندان را تحت تاثیر قرار داد و هم مدیران فرهنگی را با فضای استثنائی روبهرو کرد که حتما در روایت آن چه بر آنها گذشته حرف های جدیدی برای گفتن دارند. مسیری پر از «واژه» و «مفهوم» که ادبیات تازه ای را در گفتمان فرهنگی هنری کشور نیز خلق کرد که باید از آن به عنوان یک تجربه متفاوت نام برد. تجربه ای که شاید در ظاهر به دلیلی تعطیلی طولانی مدت فعالیت های هنری به ویژه در سینما، تئاتر و موسیقی می توانست حکم یک دوره نقاهت طولانی مدتی را برای یک مدیر فرهنگی فراهم سازد اما این ظاهر ماجرا بود زیرا ماجراها و حواشی مربوط به این تعطیلی ها، چالش ها و فقدان حضور هنرمندان در عرصه های اجرایی که بی ارتباط با سیاست و اقتصاد نبود می بایست فضایی را برای مدیران ایجاد می کرد که بتوانند از پس یک برنامه ریزی در مدیریت بحران کارها را به سمتی هدایت کنند که چراغ هنر در عین رعایت کیفیت خاموش نشود.
فضایی که همه می دانیم با نقدها و نظرهایی چه به سمت مدیران و چه به سمت هنرمندان همراه بود اما هرچه هست در زمره مقطع پرچالشی از فعالیت های فرهنگی هنری کشور قرار گرفت که امیدواریم هرچه سریع تر به سمت فضایی آرام و سپس تجزیه و تحلیل درستی هدایت شود که بتواند در آینده، تجربه ای گران سنگ برای رفع مشکلات و معایب به حساب آید.
مجموعه بنیاد فرهنگی هنری رودکی یکی از همین مجموعه ها و نهادهایی است که به واسطه نوع و جنس کاری که برای اهالی فرهنگ و هنر و مخاطبانش انجام می دهد، اگر نگوییم مهم ترین اما به سیدعباس صالحی به عنوان رئیس هیئت امنا، سید حمید پورمحمدی به عنوان عضو هیئت امنا، مهدی شفیعی به عنوان دبیر هیئت امنا، لادن حیدری به عنوان عضو هیئت امنا، علی غیاثی ندوشن به عنوان عضو هیئت امنا و قاسم خورشیدی به عنوان رئیس هیئت مدیره، سیدحسین سیدزاده به عنوان عضو هیئت مدیره و احمدحسین فتایی به عنوان عضو هیئت مدیره ترکیب جدید اعضای هیئت امنا و هیئت مدیره بنیاد فرهنگی هنری رودکی را تشکیل می دهندطور حتم یکی از مهم ترین مجموعه های تحت پوشش و در ارتباط مستقیم با فعالیت های هنری کشور به ویژه پایتخت است.
نهادی ویژه در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که طی روزهای گذشته در ترکیب فعلی هیئت مدیره و هیئت امنای آن تغییرات اساسی به وجود آمده و در همین اواخر هم شایعاتی مطرح می شد که قرار است از پس همین تغییرات شاهد تغییر مدیرعامل آن و نقل مکان او به صندوق اعتباری هنر باشیم که فعلا تکذیب شده و باید دید که در روزهای آینده چه اتفاقاتی پیش روی مدیریت آن است.
براساس تازه ترین تغییراتی که انجام گرفته سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان رئیس هیئت امنا، سید حمید پورمحمدی رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور به عنوان عضو هیئت امنا، مهدی شفیعی معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان دبیر هیئت امنا، لادن حیدری به عنوان عضو هیئت امنا، علی غیاثی ندوشن به عنوان عضو هیئت امنا و قاسم خورشیدی به عنوان رئیس هیئت مدیره، سیدحسین سیدزاده به عنوان عضو هیئت مدیره و احمدحسین فتایی به عنوان عضو هیئت مدیره ترکیب جدید اعضای هیئت امنا و هیئت مدیره بنیاد فرهنگی هنری رودکی را تشکیل می دهند.
در قالب یک گفتگوی تفصیلی با مدیرعامل بنیاد رودکی مروری بر فعالیت های مدیریتی و اجرایی این مجموعه پرخبر در حوزه «تئاتر»، «موسیقی»، «آموزشی» و بعضا «هنرهای تجسمی» داشتیم که می تواند برای ثبت در تاریخ و قضاوت درباره آنچه از زبان مدیرعامل فعلی آن روایت می شود، دربرگیرنده نکات حائز اهمیتی باشد.
محمد اله یاری فومنی از مردان باسابقه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است که پس از حضوری طولانی در سمت های مدیریتی معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در این چند ساله ابتدا به عنوان مدیر برنامه ریزی و آموزش های هنری و بعد به عنوان مدیرکل دفتر موسیقی و سپس مدیرعامل بنیاد فرهنگی هنری رودکی مشغول به خدمت بوده است.
وی در اولین گفتگوی مشروح سال ۱۴۰۵ خود که با گروه هنر خبرگزاری مهر انجام داد ابتدا ضمن ارائه توضیحاتی از حواشی ماندن و نماندن خود در این سمت به ارائه گزارشی از روند فعالیت های تئاتری بنیاد پرداخت و سپس در حوزههای دیگر از جمله موسیقی و حواشی ریز و درشت مربوط به آن به سوالات خبرنگار مهر پاسخ داد که بخش اول آن را در ادامه می خوانید.
* دراین روزها حرف و حدیث هایی مبنی بر خداحافظی شما از مدیریت بنیاد رودکی و حضورتان در سمت مدیرعاملی «صندوق اعتباری هنر» شنیده می شود. با توجه به همین ترکیب جدید هیئت امنا و هیئت مدیره بنیاد و نظر به شایعاتی که در برخی مواقع اشتباه و در برخی مواقع درست از آب در می آید درباره استمرار حضورتان به عنوان مدیرعامل بنیاد فرهنگی هنری رودکی توضیحاتی را ارائه دهید.
مدیریت اجرایی همیشه همراه با آمدن و رفتن هست و این یک امر طبیعی است. شاید پارسال مقطعی موضوع جابه جایی مطرح شد، اما در حال حاضر، در بنیاد رودکی هستم و طبیعتاً و تا هر زمانی که این مسئولیت بر دوش من باشد، تلاش میکنم که همه همتم را برای بهبود عملکرد این مجموعه مصروف دارم.
* آنچه برای شما و مجموعه بنیاد رودکی در سال گذشته طی شد، فعالیت در یکی از بحرانی ترین سال های تاریخ انقلاب اسلامی بود. مسیری که در ماجراهای مربوط به جنگ ۱۲ روزه، اتفاقات و حوادث هجدهم و نوزدهم دی ماه و جنگ تحمیلی رمضان شرایط کار را سخت تر و فضایی را فراهم کرد که بد نیست در این برهه از زمان نیم نگاهی اجمالی به آنچه در این دوران انجام دادید داشته باشیم. فرآیندی که حداقل برای ثبت در تاریخ بد نیست.
همان طور که شما اشاره کردید، اواخر خرداد و تیر سال ۱۴۰۴ با جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و به تبع آن رکود فعالیت های هنری مواجه شدیم. به هر ترتیب در کشور ما متاسفانه با هر واقعه اجتماعی سیاسی، اولین حوزهای که فعالیتهاش کمرنگ می شود حوزه فرهنگ و هنر است. بعد از ماجرای جنگ ۱۲ روزه هم با ایام سوگواری محرم و صفر مواجه بودیم که طبیعتا اجراها و فعالیت های مرتبط با موسیقی نیز تحت تاثیر این ایام گرامی قرار گرفته و کنسرت ها برگزار نمی شوند. پس می بینید که ما زمانی حدود سه ماه در نیمه اول سال نمی توانستیم فعالیتی داشته باشیم. پس از آن فعالیت ها ادامه پیدا کرد تا وقفه ای که در دی ماه داشتیم و پس از آن عملا در کورس جشنواره های موسیقی و تئاتر فجر قرار گرفتیم. بنیاد رودکی و مجموعه های تحت پوشش میزبان بخش اصلی این رویدادها بود و در اسفند نیز جنگ تحمیلی سوم آغاز شد.
اگر مجموعا این پنج و نیم تا شش ماه را اگر کنار بگذاریم، مابقی ایام سال ۱۴۰۴ پررونق بود. یعنی سالن های بنیاد رودکی مشتمل بر تالار وحدت، تالار رودکی، تالار حافظ، گالری ها و سالن های مختلف برج آزادی و حتی مرکز آموزش تا حداکثر توان فعالیت کردند. در حقیقت بنیاد تمام تلاش خود را انجام داد تا گام های بلندی را برای ارتقا سطح کمی و کیفی فعالیت هایش بردارد کما اینکه در همان ایامی که قادر به فعالیت بودیم گروه های هنری زیادی به ما مراجعه داشتند و در حوزه های تئاتر و موسیقی برای اجرا اقدام می کردند. حتی ما برای برنامه ریزی سالن های بنیاد در سال ۱۴۰۵ از جمله تالار حافظ و تالار وحدت هم با مشکل کمبود فضا مواجه شدیم چرا که تقاضا برای اجرای تئاتر، چند برابر ظرفیتی بود که می توانستیم میزبان باشیم. امیدوارم از پس عبور از جنگ تحمیلی بتوانیم پاسخگوی درستی برای تقاضاها باشیم که دوستان هنرمند بتوانند در حوزه تئاتر آثار نمایشی خودشان را روی صحنه ببرند.
*چون به حوزه تئاتر اشاره داشتید تلاش می کنم قبل از ماجراهای مربوط به فعالیت های موسیقایی بنیاد، از بخش تئاتر گفتگو را ادامه دهم. مهم ترین نکته ای در این زمینه به نظر می آید، وجود دارد، فقدان یک برنامه ریزی منسجم و منظم در مدیریت بخش تئاتر بنیاد است که شاید به واسطه تمرکز و تجربه مدیریتی شما در حوزه موسیقی قبل از حضور در بنیاد، مزید برعلت شده که در حوزه تئاتر سیاستگذاری منسجم و منظمی به نسبت موسیقی وجود ندارد؟ اساسا بنیاد رودکی چه برنامه ای برای ارتقا کیفی تئاتر در بخش های «نیمه حرفه ای»، «حرفه ای» و «دانشگاهی» انجام داده است؟ آیا می توان دوباره این ادعا یا شاید انتقاد را مطرح کرد که پدیده ای موسوم به «تئاتر لاکچری» به واسطه بازدهی مالی و اقتصادی و ساختار مدیریتی و اساسنامه ای بنیاد فقط مورد توجه و اولویت است؟ اگر چه مجموعه ای به نام تالار حافظ تا حدی می تواند پاسخگوی آنچه تئاتر جدی و حرفه ای می نامیم باشد، اما برخی معتقدند تئاتر بنیاد رودکی خاستگاه مطلوبی برای فعالیت های نمایشی حرفه ای و جدی نیست. البته اصلا منکر بازدهی اقتصادی و وجود آثار نمایشی با پروداکشن بالا به دلیل ویژگی هایی که دارند، نیستم، اما تصورمی کنم بنیاد می توانست در حوزه های تخصصی تر و آکادمیک تئاتر نیز ورود کند.
ببینید یک باور سنتی میان برخی هنرمندان نسبت به تالار وحدت وجود دارد که اساسا اینجا برای موسیقی ساخته شده است. حتی من یادم می آید ۲ سال پیش یکی از استادان عرصه نمایش به همراه چند نفر دیگر در دفتر ما حضور داشتند و در همان جا بحث اجرای یک اثر نمایشی توسط ایشان به میان آمد که من فکر کردم، آمده اند برای اجرا در تالار وحدت اقدام کنند اما ایشان گفت: «من نمایشم رو باید ببرم تئاتر شهر، چون اینجا سالن موسیقی است». البته باید بگویم این دید بین خود اهالی نمایش خیلی در اقلیت بود. زیرا در این ۲ سالی که من اینجا هستم، مراجعه برای نمایش زیاد بوده است.
در این چارچوب طی سال های اخیر این تالار هر روز در نوبت اول خود یک اثر نمایشی و در نوبت دوم پذیرای یک اجرای موسیقی بوده است. حالا با توجه به اینکه تالار وحدت یک بنای تاریخی و میراث فرهنگی است اما امکانات فنی متحرکی دارد و قابلیتهایی را در اختیار گروه اجراکننده میگذارد معمولاً گروههایی برای اجرای نمایش در این تالار تقاضا میدهند که به قابلیتهای خاص صحنه نیاز دارند و یا گروههایی که متقاضی اجرا هستند که سابقه و تجربه بیشتری دارند.
درباره کلید واژه «لاکچری» هم که اشاره شد، باید بگویم اگر نخواهیم از واژه «لاکچری» استفاده کنیم، باید بگویم ۲ گروه بیشتر در تالار وحدت تقاضا دارند: اول، آنهایی که کارشان حرفهایتر است و سابقه بیشتری دارند، دوم آنهایی که به امکانات ویژه صحنه احتیاج دارند. حتی ممکن است یک نمایش اصلاً به آن همه امکانات متنوع نیاز نداشته باشد و برود جای دیگر اجرایش را انجام دهد. یک موضوع دیگر هم هزینه است. فرض کنید یک گروه تئاتری هزینههای زیادی برای تولید کرده و و به یک سالن ششصد تا هفتصد نفره، برای مثلاً چهل شب احتیاج دارد تا بتواند با حضور مردم آن هزینهها را برگردانند. طبیعتاً کارهایی که هزینه کمتری دارند و پیشبینی مخاطبشان هم کمتر است، به تالار حافظ یا بقیه سالنها میروند. مسیری که به دلیل قیمت بلیت و براساس آنچه برای صحنه آماده شده تبدیل به کلیدواژه «تئاتر لاکچری» می شود. این توضیح را هم بدهم که در طول سال میبینیم تالار وحدت معمولاً به گروههایی تعلق میگیرد که کارهای سنگین و پرهزینه تری دارند؛ چه از نظر دکور، چه از نظر وضعیت مالی. بنابراین آن گروههایی که توقع دارند سرمایهشان با حضور مردم برگردد، بیشتر ۲ سالن مد نظرشان است؛ یا تئاتر شهر یا تالار وحدت که این ۲ سالن تقویم خیلی شلوغی دارند.
درباره برنامه ریزی منسجم و منظمی هم که اشاره داشتید باید بگویم براساس آنچه درباره تالار وحدت توضیح دادم، بدون در نظر گرفتن جنگ و دیگر اتفاقات تقریبا برای هر شب برنامه اجرای تئاتر در تالار وحدت در نظر گرفته شده است. فرآیندی که در حوزه تخصصی تر پیرامون برنامه ریزی تالار حافظ هم وجود دارد و اگر اتفاق خاصی نیفتد تقریبا در هر دوره اجرایی سالانه به صورت منظم میزبان گروه های نمایشی متقاضی اجرا در این تالار هستیم که به زودی جزئیات دقیق تر آن پیش روی مخاطبان قرار می گیرد. ما برای اجرای آثار نمایشی در تالار حافظ تلاش کردیم چه در ایام جنگ، چه در ایام پساجنگ تسهیلات حمایتی را در حد مقدورات و امکانات فراهم سازیم که به اعتقاد من می تواند در حد و اندازه های خود کمک کننده گروه اجرایی حرفهای و نیمه حرفهای و حتی حوزه تئاتر دانشگاهی باشد.
*آیا فکر نمی کنید براساس افزایش حجم تقاضاها برای اجرای عمومی آثار نمایشی و همچنین ظرفیت های بالقوه ای که در حوزه عمرانی بنیاد وجود دارد، فضاهای جدیدی را ایجاد کنید؟ به هرحال کارگاه دکور تقریبا تعطیل شده بنیاد واقع در پارکینگ این مجموعه، برج آزادی و ساختمان های دیگر بنیاد ظرفیت های خوبی برای احیای فعالیت ها و توسعه در حوزه تئاتر دارند که به نظر می آید باید برای آنها کاری کرد؟
در برج آزادی در این چند سال اخیر کارهای عمرانی از جمله تجهیز و بازسازی کامل پلاتوها و ارتقای سیستم نور و صوت سالن اصلی انجام شد که می تواند مناسب تمرین و «کارگاه دکور» هم از جمله مجموعه های مرتبط با بنیاد فرهنگی هنری رودکی است که سابق از آن به درستی استفاده می شد اما متاسفانه در این سالها فعالیت چندانی ندارد. در این زمینه ایده هایی وجود دارد که مشغول بررسی آنها هستیماجرای گروه های نمایشی باشد. حتی خودِ سالن اصلی برج با توجه به عمق و ویژگی های منحصر به فردی که دارد فضای بسیار خوبی برای اجرای نمایش و ارکسترهای بزرگ است که این نیز می تواند ظرفیت بالقوه ای برای توسعه فعالیت های تئاتری باشد. البته ماجرای مسافت مرکز شهر با برج آزادی و دسترسی به برج، قدری برای مخاطبان ایجاد مسئله کرده که این موضوع باید بالاخره با مساعدت شهرداری حل شود.
درباره تالار حافظ هم باید به این نکته اشاره کنم که سال گذشته تعمیراتی را انجام دادیم که از آن جمله می توان به راه اندازی و تجهیز اتاق گریم، بهسازی سیستم تهویه ها و موارد این چنین اشاره کرد. مسیری که فکر می کنم می تواند مهیای به صحنه رفتن اجراهای با کیفیت تر در این مجموعه باشد.
کارگاه دکور هم از جمله مجموعه های مرتبط با بنیاد فرهنگی هنری رودکی است که سابق از آن به درستی استفاده می شد اما متاسفانه در این سالها فعالیت چندانی ندارد. در این زمینه ایده هایی وجود دارد که یکی از آنها تبدیل کارگاه به یک تالار نمایشی است تا گروه های دانشجویی بتوانند در این فضا که به صورت «پلاتو اجرا» طراحی می شود به ارائه آثارشان بپردازند. ایده دیگر احیای دوباره کارگاه در قالب کارگاه های نجاری و آهنگری است که گروه ها بتوانند برای ساخت دکورهایشان به اینجا مراجعه کنند.
در این زمینه جلساتی هم اخیرا با هیئت مدیره بنیاد رودکی برگزار و این ایده ها مورد بحث قرار گرفت. فرآیندی که قرار شد ما هر ۲ ایده را بسنجیم و ببینیم اقبال ذی نفعان به سمت کدام ایده است تا بر اساس سنجش ها کارگاه دکور بنیاد رودکی دوباره به زیست هنری خود بازگردد.
* البته در چارچوب همین خبر خوبی که میتواند دربرگیرنده برکاتی برای حوزه تئاتر باشد، بد نیست فکری هم به حال آن رستوران در ضلع جنوب شرقی تالار وحدت هم بکنید که به نظر می آید سالهاست بلااستفاده مانده و می توان از این ظرفیت هم برای تغییر کاربری فضای مورد نظر در حوزه های تئاتر و هنرهای تجسمی بهره برداری کرد.
درباره تغییر کاربری ساختمان ضلع جنوب شرقی تالار وحدت دیدگاه های مختلفی وجود دارد. یک نگاه اعتقاد دارد که این ساختمان همچنان به عنوان رستوران برای استفاده از پرسنل و هنرمندان باقی بماند. نگاه دیگر هم معتقد است که این مجموعه می تواند تبدیل به سالنی برای برگزاری نشست های خبری، نشست های تخصصی، میزگردها و مواردی این چنین باشد.
برنامه ریزی شده که بعد از پایان تمرین ها و براساس جدول جدید اجراهای بنیاد، بتوانیم دوباره شاهد به صحنه رفتن آثار نمایشی باشیم … لذا من خیلی امیدوارم که طی روزهای آتی، ما هم در تالار حافظ، هم در تالار وحدت بتوانیم اجراهای نمایشیمان را شروع کنیم نگاهی هم مبتنی بر این موضوع دلالت دارد که به دلیل اینکه مجموعه تالار وحدت فضایی از جنس نمایشگاهی و گالری برای برپایی نمایشگاه ها و رویدادهای مرتبط با هنرهای تجسمی ندارد بنابراین می توان آن جا برای این کار و البته ایجاد یک فضای نمایشی وموسیقایی طراحی کرد. مسیری که امیدوارم بتوانیم در سال جاری اجرای یکی از این ایده ها را نهایی کنیم.
*با تمام مواردی که اشاره داشتید و نظر به پایان نیافتن قطعی جنگ رمضان (تا لحظه انتشار این مصاحبه) و فضایی که الان قرار داریم، آیا بنیاد رودکی در حوزه تئاتر طی روزهای پیش رو برنامه اجرایی در مجموعههای تحت پوشش خودش دارد یا خیر؟
قبل از ماجرای جنگ رمضان جدول اجراهای تئاتر تا پایان سال جاری در تالارهای حافظ و وحدت پر بود. اما خب جنگ تحمیلی قدری نظم را به هم زد. به هر ترتیب پس از پایان تعطیلات نوروز گفتگوهای دوباره با گروه های نمایشی برای اجرا در تالارهای وحدت و حافظ آغاز شد و من برای اولین بار است که به این موضوع اشاره می کنم که حتی هیئت مدیره بنیاد رودکی با توجه به شرایط نامطلوب جنگ تحمیلی به لحاظ معیشتی و اقتصادی مصوب کرد تا برای ایجاد رغبت بیشتر گروه های نمایشی و موسیقایی برای اجراهای عمومی، نیمه اول سال افزایشی برای تعرفه سالن ها علیرغم افزایش هزینه ها نداشته باشیم. موضوعی که کمترین وظیفه ما در قبال حمایت از گروه های نمایشی بود و شرایطی را فراهم میکند تا گروه های نمایشی برای کار اعلام امادگی نمایند.
البته با توجه به اینکه گروه ها فرصتی برای تمرین نداشتند برنامه ریزی شده که بعد از پایان تمرین ها و براساس جدول جدید اجراهای بنیاد، بتوانیم دوباره شاهد به صحنه رفتن آثار نمایشی باشیم … لذا من خیلی امیدوارم که طی روزهای آتی، ما هم در تالار حافظ، هم در تالار وحدت بتوانیم اجراهای نمایشیمان رو شروع بکنیم. البته تعدادی از گروه های فعال موسیقی نیز اعلام آمادگی کردند که امیدوارم به زودی شاهد اجرای مستمر کنسرت ها نیز باشیم.
* آیا در حوزه قیمت بلیت ها هم برنامه ریزی برای افزایش یا تثبیت قیمت ها به نسبت سال گذشته انجام شده است؟
طبیعتاً وقتی تعرفه سالن افزایش پیدا نکرده، پس تلاش میکنیم قیمت بلیت ها با وجود افزایش نرخ تورم، همان قیمت بلیت سال گذشته باشد. در این زمینه حداقل تا ۶ ماه اول تعرفه سالنها را بنا داریم اثر جدیدی را در حوزه تئاتر عروسکی به کارگردانی استاد بهروز غریب پور تولید کنیم که امیدوارم با جذب سرمایه و حامی مالی هرچه زودتر به نتیجه برسدافزایش نمیدهیم و قیمت بلیتها را در سطح پارسال نگه می داریم.
*بنا دارید همانند سال های گذشته در حوزه تولید تئاتر هم فعالیت حمایتی و تولیدی داشته باشید؟
در سالهای اخیر اگر هم تولید مستقیم از سوی بنیاد صورت گرفته، بیشتر در حوزه تئاتر عروسکی بوده است. امسال هم به لطف خدا، بنا داریم اثر جدیدی را در حوزه تئاتر عروسکی به کارگردانی استاد بهروز غریب پور تولید کنیم که امیدوارم با جذب سرمایه و حامی مالی هرچه زودتر به نتیجه برسد.
در حوزه شیوه حمایت هم باید بگویم از گروه هایی که به بنیاد مراجعه و تقاضای حمایت می کنند، بخشی از هزینه های جاری را دریافت نمی کنیم. بالاخره در این چارچوب گروه هایی برای اجرا می آیند که مبلغ فروش آنها با مبلغ اجاره سالن نمی خواند یا به اندازه ای که سرمایه گذاری می کنند، برداشت ندارند. موضوعی که سال گذشته در جریان جنگ ۱۲ روزه، اتفاقات دی ماه و جنگ رمضان اتفاق افتاد و ما نهایت تلاشمان را انجام دادیم تا گروه های هنری با خاطره بد اینجا را ترک نکنند. به هر حال تلاش می کنیم چنین حمایت هایی را به صورت مستمر انجام دهیم که به اعتقاد من به جهت عدد قابل توجه بودجه، به نوعی حمایت محسوب می شود.
* آقای الهیاری در فواصل مختلف مدیریتی بنیاد فرهنگی هنری رودکی، چه در دوره شما و چه سالها قبل، به نظر می آمد در حوزه سیاستهای اجرایی بنیاد به لحاظ کیفی و کمی، فقدان هماهنگی یا اختلاف بین شما و مجموعه های مرتبط با معاونت امور هنری وزارت فرهنگ وجود دارد. موضوعی که بد نیست در صورت تایید یا عدم تایید این ادعا درباره آن توضیحاتی را ارائه دهید.
طبیعتاً وقتی که امکانات محدود می شود، بهتر این است تا همگرایی افزایش داشته و ما از حداقل امکاناتمان در یک فضای هم گرایانه بیشترین استفاده را بکنیم. ما در طول سال طبیعتاً گفتگوهای فراوانی با مدیران کل زیرمجموعه معاونت امور هنری داریم. حتی برخی از دستاندرکاران این مجموعه ها در شوراهای تخصصی بنیاد عضو هستند. بنابراین بنیاد رودکی وظیفه خود می داند تا این هم راستایی و هماهنگی را با معاونت امور هنری داشته باشد. کما اینکه در این دوره شاهد شرایط مطلوب و مناسبی میان بنیاد و معاونت هنری هستیم که امیدوارم هر روز بیشتر و موثرتر شود. من بر این باورم هر چقدر هم فاصله و واگرایی وجود داشته باشد، طبیعتاً فرصت هم از دست خواهد رفت.
در حوزه آموزش هم برنامهای دارید؟
مرکز آموزش بنیاد هم یک هفته است که به صورت تمام وقت کار خودش را شروع کرده است. ما فکر کردیم در حوزه آموزشگاه های آزاد هنری هم اگر مرکز آموزش بنیاد رودکی شروع کننده فعالیت ها باشد، ممکن است این امید و نویدبخشی را به سایر آموزشگاهها در سطح شهر تهران بدهد و فضا به گونهای فراهم شود تا هم مردم و هم استادان دوباره چرخه آموزش را شروع کنند.
ادامه دارد …
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0