روایت روزهای پس از حملات در تهران / هتل‌هایی که خانه موقت خانواده‌ها شدند

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از تسنیم، در روزهایی که بخشی از پایتخت ایران تحت تأثیر حملات و اصابت‌های موشکی دشمن آمریکایی صهیونی قرار گرفت، روند مدیریت بحران و اسکان اضطراری به یکی از محورهای اصلی خدمات شهری و امدادی تبدیل شد. در کنار آواربرداری، ارزیابی خسارت و برنامه‌ریزی برای بازسازی واحدهای آسیب‌دیده، هزاران شهروند نیز به صورت موقت در مراکز اقامتی مختلف اسکان داده شدند تا شرایط اولیه برای بازگشت تدریجی به زندگی عادی فراهم شود.

بر اساس آمارهای رسمی منتشر شده، در مجموع 650 مورد اصابت در سطح پایتخت ثبت شده است. در نتیجه این حملات، 48 هزار و 49 واحد مسکونی در شهر تهران دچار آسیب شده‌اند که از این میان 39 هزار و 806 واحد آسیب جزئی و 1819 واحد نیز نیازمند تخریب کامل و نوسازی بودند.

در بخش اسکان اضطراری نیز، 6784 نفر از شهروندان آسیب‌دیده در 46 هتل و مجموعه اقامتی در سطح شهر تهران مستقر شده‌ بودند، مراکزی که اکنون بخشی از آنها به محل زندگی موقت خانواده‌هایی تبدیل شده که خانه‌های خود را در جریان این حوادث از دست داده‌اند؛  خانواده‌هایی که هرکدام با تجربه‌ای متفاوت از روز حادثه، اکنون در شرایطی میان انتظار برای بازسازی و تلاش برای بازگشت به زندگی عادی قرار دارند.

در یکی از این هتل‌ها، فضای روزمره ترکیبی از رفت‌وآمدهای کوتاه، گفت‌وگوهای پراکنده و تلاش برای حفظ نظم زندگی خانوادگی در محیطی غیرخانگی است. کودکان در بخش‌هایی از فضا سرگرم برنامه‌های آموزشی و بازی هستند و بزرگسالان در رفت‌وآمد میان پیگیری امور اداری، دریافت کمک‌ها و جست‌وجوی مسکن جایگزین.

 همین تصویر مشابه در هتل دیگر نیز دیده می‌شود؛ جایی که هر اتاق، روایت متفاوتی از یک حادثه مشترک را در خود نگه داشته است.

در همین چارچوب، روایت‌های میدانی از ساکنان 2 هتل، تصویری دقیق‌تر از وضعیت موجود ارائه می‌دهد؛ روایتی که هم از روند اسکان و خدمات حمایتی سخن می‌گوید و هم از چالش‌های معیشتی و بلاتکلیفی در مسیر بازگشت به خانه.

 این گزارش، حاصل گفت‌وگو با تعدادی از این خانواده‌ها در دو هتل شهر تهران است؛ خانواده‌هایی که تجربه یکسانی از حادثه دارند، اما هرکدام با شرایط متفاوتی در مسیر بازسازی زندگی خود قرار گرفته‌اند.

یکی از ساکنان هتل در شرح وضعیت خود می‌گوید خانه‌اش در نهم اسفند بر اثر اصابت موشک به‌طور کامل آسیب دیده و بیش از 100 روز است که در هتل زندگی می‌کنند. به گفته او، پس از حادثه، روند رسیدگی از سوی شهرداری منطقه 11 آغاز شده و وعده‌هایی برای بازسازی واحدهای مسکونی و پرداخت کمک‌هزینه اجاره مطرح شده است. او می‌گوید بخشی از این کمک‌ها، حدود یک و نیم میلیارد تومان، پرداخت شده اما بخش دیگر هنوز به نتیجه نرسیده است.

این شهروند در ادامه به شرایط بازار مسکن اشاره می‌کند و می‌گوید با مبالغ فعلی، پیدا کردن خانه‌ای مناسب تقریباً دشوار شده است. به گفته او، واحدهایی که برای اجاره یا خرید مشاهده می‌شوند، نه تنها تناسبی با شرایط زندگی پیشین خانواده‌ها ندارند، بلکه از نظر مالی نیز فاصله زیادی با توان دریافتی آنان ایجاد کرده‌اند.

در روایت دیگری، یکی از آسیب‌دیدگان که خانه‌اش در اواسط اسفند دچار خسارت شده، از روند انتقال به هتل پس از ارزیابی ستاد مدیریت بحران می‌گوید. او تأکید می‌کند که اگرچه بخشی از ودیعه مسکن به حسابش واریز شده، اما باقی‌مانده آن هنوز پرداخت نشده و همین موضوع او را در تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی دچار مشکل کرده است.

این فرد می‌گوید حتی وسایل ساده زندگی مانند ظروف اولیه نیز به‌طور کامل در اختیار ندارد و با همان مبلغ محدود، تنها توانسته چند قلم کالای ضروری تهیه کند. او با اشاره به وضعیت بازار مسکن، می‌پرسد چگونه می‌توان با این سطح از حمایت مالی، خانه‌ای مناسب برای ادامه زندگی پیدا کرد و از هتل خارج شد.

در کنار این روایت‌ها، برخی دیگر از ساکنان نیز بر تجربه لحظات اولیه حادثه و روند تخلیه اضطراری تأکید دارند. یکی از آنان می‌گوید در همان ساعات اولیه، نیروهای امدادی و نهادهای مسئول وارد عمل شدند و خانواده‌ها را از مناطق آسیب‌دیده خارج کردند. به گفته او، اسکان در هتل با سرعت و هماهنگی انجام شد و خدمات اولیه در اختیار خانواده‌ها قرار گرفت.

این فرد در عین حال از همکاری نیروهای اجرایی، کارکنان هتل و نهادهای امدادی قدردانی می‌کند و می‌گوید در شرایطی که خانواده‌ها با فشار روانی سنگینی روبه‌رو بودند، این همراهی نقش مهمی در مدیریت وضعیت اولیه داشته است. با این حال، او نیز مانند دیگران بر ادامه‌دار بودن روند رسیدگی‌ها و انتظار برای تعیین تکلیف نهایی تأکید دارد.

در بخش دیگری از این گزارش، یکی از فعالان حوزه خدمات اجتماعی از برنامه‌های حمایتی و فرهنگی برای خانواده‌های اسکان‌یافته سخن می‌گوید. او که از اعضای قرارگاه جهادی سیدالکریم است، توضیح می‌دهد که هدف اصلی، کاهش فشار روانی به‌ویژه در میان کودکان و نوجوانان بوده است.

به گفته او، مجموعه‌ای از کارگاه‌های آموزشی و مهارتی شامل سفالگری، نقاشی، گل‌کاری، گلدوزی و فعالیت‌های فنی برای کودکان طراحی شده و در کنار آن، کلاس‌های قرآن، آموزش‌های اخلاقی و برنامه‌های تربیتی نیز به‌صورت هفتگی برگزار می‌شود. این فعالیت‌ها تلاش دارد فضای هتل را از یک محل صرفاً اقامتی، به محیطی حمایتی و آموزشی تبدیل کند.

او همچنین به نقش پررنگ کمک‌های مردمی اشاره می‌کند و می‌گوید در این مدت، خیرین و گروه‌های داوطلب در تأمین لباس، کفش، لوازم زندگی و حتی برنامه‌های تفریحی برای کودکان مشارکت داشته‌اند؛ مشارکتی که به گفته او، بخش مهمی از نیازهای فوری خانواده‌ها را پوشش داده است.

در مجموع، آنچه از دل این روایت‌های میدانی در دو هتل شهر تهران به دست می‌آید، تصویری چندوجهی از یک وضعیت موقت اما تأثیرگذار است؛ وضعیتی که در آن، مدیریت شهری، نهادهای امدادی و گروه‌های مردمی تلاش دارند مسیر بازگشت به زندگی عادی را هموار کنند، در حالی که خانواده‌های آسیب‌دیده همچنان میان اسکان موقت، انتظار برای بازسازی و تلاش برای تثبیت دوباره زندگی روزمره در حرکت هستند.